Robert van Dieën

Door Robert van Dieën ter nagedachtenis aan zijn vader Winfried


.
KAATSHEUVEL 2011 – Het jaar van opstand in onder anderen Egypte en Libië, het jaar van enkele natuurrampen, het jaar van de snelwegschutter en het jaar waarin we opnieuw stilstonden bij de aanslagen in New York van tien jaar geleden. Hier is voor mij veel van ontgaan, want dit is het jaar dat ik mijn vader verloor aan kanker.

Altijd hard aan het werk, een steun en toeverlaat, behulpzaam, begripvol en optimistisch. Niet alleen binnen het gezin, maar voor al zijn familieleden en kennissen. Letterlijk: ‘een man met een gouden hart’. Hoe oneerlijk het ook is, of je jezelf altijd keurig hebt gedragen of niet, iedereen loopt het risico om kanker te krijgen. Mijn vader keek er verdrietig maar realistisch tegenaan.

In het najaar van 2010 had mijn vader nekklachten. Hiervoor was hij al verschillende keren voor naar de huisarts geweest, die mijn vader doorstuurde naar het ziekenhuis. Al in een vrij vroeg stadium werden scans gemaakt waarop niets te zien was, volgens de radioloog. Het had natuurlijk te maken kunnen hebben met stress, waarop hij besloot samen met mijn moeder een week op vakantie te gaan naar Egypte. Helaas overheerste de pijn en verzocht hij de reisorganisatie om een vlucht eerder terug te boeken. Hij kreeg eindelijk de kans om een piramide bezoeken en nu wil hij naar huis. ‘Hier klopt iets niet!’, dachten wij.

In het begin van 2011 werd de molen opnieuw gestart. Fysiotherapeut, manueeltherapeut, osteopathie, niets hielp. Opnieuw werden scans gemaakt en werd in april longkanker geconstateerd.

Longkanker
Het slecht-nieuws-gesprek (april 2011) heeft enorm veel impact gehad op ons gezin, mede omdat de mogelijkheid tot chemotherapie werd besproken. Op dat moment kreeg mijn vader letterlijk de vraag: ‘Hoe lang wilt u nog leven meneer van Dieën?’. Artsen garandeerde een redelijke kwaliteit van leven, hoewel dit voor mijn vader alles behalve goed is geweest. Hij kreeg de ene na de andere bijwerking. Het begon met een trombose been, daarna een herseninfarct, toen een longembolie, daarna weer een herseninfarct en tussendoor zat hij ook nog in een delier.

Uiteindelijk heeft de chemotherapie ook niet geholpen en bleken er alleen nog maar meer uitzaaiingen door het lichaam te zitten. “Meneer van Dieën, u bent uitbehandeld. Wij raden u aan om naar huis te gaan en daar zoveel mogelijk tijd met uw gezin door te brengen en rust te nemen.”, zei de arts een dag naar mijn vaders 51ste verjaardag (juni 2011). Wie denkt die arts wel niet wie hij is en tegen wie hij het heeft? Het gaat hier wel om mijn vader! Je bent verdrietig, boos en bent in staat om er alles aan te doen om je vader beter te maken.

Gelukkig, denken veel mensen met je mee. Bijvoorbeeld een kennis van ons uit Amerika, die getrouwd is met een vrouw die zich gespecialiseerd heeft in kanker. De beste ziekenhuizen in verschillende staten werden voorgesteld. Ook een collega van mij wist tips te geven, daar zij een documentaire over een arts in Duitsland had gezien. Op dat moment wil je alles weten, open je een laptop, pak je een pen en papier erbij en wil je het liefst meteen een vliegticket boeken. Het interesseert je dan echt niet meer of je school en werk voorlopig moet stoppen. Op dat moment was mijn vader zodanig ziek, dat hij het zelf niet meer wilde.

Op woensdag 3 augustus 2011 is mijn vader overleden aan de gevolgen van longkanker. Uiteindelijk heeft hij gekozen voor euthanasie, omdat zijn laatste herseninfarct teveel van zijn zintuigelijke vermogen ontnam. Wij hebben enorm veel respect voor de keuze die hij heeft gemaakt, wat een ander persoon of geloofsovertuiging dan ook mag zeggen of van mening is.

Moeilijk
Het is moeilijk om te merken dat je wereld omkeert en je als kind voor je vader gaat zorgen in plaats van andersom. Je doet het met liefde, automatisch, omdat je zoveel om je vader geeft. Confronterend is het wel om te zien dat je vader een aantal zaken niet meer zelfstandig kan doen, zoals naar het toilet gaan. Ik merkte ook aan mijn vader dat hij dat verschrikkelijk vond. Ook de momenten waarop je even met je vader alleen bent zijn moeilijk. Je kijkt elkaar aan en ziet dan ineens hoeveel gelijkenissen er zijn. Daarnaast de momenten waarop je keer op keer een tegenslag krijgt en je de pijn en het verdriet in de ogen van je vader ziet.

Ik heb enorm veel respect voor de mensen van de thuiszorg, maar ook zeker voor mijn moeder en zus die enorm veel voor mijn vader hebben gezorgd.

Mijn vader is in het bijzijn van ons gezin overleden. Het was ondanks het verdriet een mooi moment, omdat hij verlossing had en niet alleen hoefde te gaan. Mijn moeder heeft hem de hele tijd vastgehouden. Dat gaf aan dat ze een geweldig huwelijk hebben gehad. Daarnaast ben ik blij dat mijn vader ook echt nog naar ons heeft gekeken voor hij zijn reis maakte. Dan weet ik dat hij die ‘foto’ nog mee heeft kunnen nemen van mijn moeder, mijn zus, mijn zwager en ik.

LIVESTRONG
Awareness, dat is waar ik samen met LIVESTRONG achter sta. Aandacht, aandacht en nog eens aandacht voor deze verschrikkelijke ziekte. Een derde van ons krijgt ermee te maken, maar veel mensen realiseren dat zich dat niet. Daarnaast kan met name Nederland zich nog beter ontwikkelen op het gebied van het genezen en behandelen van kanker. Met de komst van bijvoorbeeld Hyperthermie kunnen nog meer patiënten worden behandeld.

Omdat mijn werkgever, Medifit Breda, ervoor koos een marathon te organiseren voor LIVESTRONG, greep ik mijn kans om samen met familie en vrienden een mooie donatie te doen en een bijdrage te leveren aan de awareness voor kanker.

Op het moment dat ik dit artikel schreef, hoorde ik dat de moeder van een collega van mij is genezen van longkanker. Op afstand leef je enorm met eenieder mee die met deze ziekte te maken krijgt. Ook mij geeft het een goed gevoel om te horen dat er nog steeds kans op genezing is.

© Robert van Dieën/LIVESTRONG_NL

Lees meer over Robert en zijn bijdrage tijdens de RPM marathon i.s.m. Medifit-Breda >>

.

Robert van Dieën is National Trainer bij Les Mills en studeert Commerciele Economie aan Avans Hogeschool ‘s-Hertogenbosch

Wil je een bericht voor Robert achterlaten? Ga dan naar:
.








Meld je aan als vrijwilliger
Meld je aan voor de nieuwsbrief